بی عنوان

طی یک ماه گذشته خیلی فشار روحی بهم وارد شد ، شاید خیلی مهم نبوده باشن ولی برای من زیادی بود

استرس و نگرانی خودم به کنار ، فشار خانواده و دو مورد دیگه هم بهش اضافه شد و از پا درم آورد

و میتونم بگم تا همین حالا هم ادامه داره

نمیدونم چقدر طول میکشه تا بتونم کنار بیام و ازین آخری هم عبور کنم

فقط میدونم الان داره بهم سخت میگذره

از هر طرف همه چی داره بهم ثابت میکنه که نمیشه امیدی داشت

ولی خب میون این لحظه های تلخ تصمیم گرفتم کم کم و ذره ذره خودمو جمع و جور کنم و بالا بکشم

دیگه میخوام فقط برای خودم باشم ، فقط و فقط خودم

میخوام شروع کار کنم درس خوندن

نمیدونم بازم نیمه ی راه رها میکنم یا این بار فرق داره

ولی اینو میدونم که دیگه هیچ راهی برای چسبیدن به این زندگی سراسر ناامیدی ندارم